((روایتی از جنگ))

مگرمی شود پدر را ندیده گرفت

که چشم هآیش را ندیده گرفت

وقلبش را

که نمی دانم در کدام کربلا جا گذاشت

و سینه اش را که مامن کبوترها بود

به میهمانی ترکش ها برد

مگر می شودمادر را ندیده گرفت

که ندیدم اش

که غصه امانش نداد

که چرخ خیاطی بی صاحب را خواهر بزرگ کرد

که عینک روی بینی اش سنگینی می کرد

و خواب توی چشمانم

که درس بخوانم تا خلبان شوم

تا صدام نباشد 

تا بمب خوشه ایی نباشد

که خوشه خوشه های بدن برادرم را

از درخت های بی بر محله بچینم

مگر می شود جنگ را ندیده گرفت

که شادی هایمان را ندیده گرفت

که کودکی هایمان را..

((کتبت قصه شوقی و مدمعی باکی

بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی))

_: کی به کیه بیا با هم بزنیم زیر آواز

    ((یاران چه غریبانه... رفتند از این خانه...))

خانه خانه ی این شهر

شهید داده اند که شهادت داده باشند

((بحریست بحرعشق که هیچش کناره نیست

آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نیست))

***

_: چاره ایبود که زمینای پر مینو شخم بزنیمو

 باز توش گندم بکاریم...

دوباره حوا کار خودشو کرده بود

چاره ایبود که جنگ یادمون بره

ا تازه یادمون بیاد که

ماشین مدل بالا نداریمو

قیمت زمین داره می کشه بالا...

_: خو معلومه

می دونی خون کیا روش ریخته!؟

می گن خاک سردی میاره

اما والله خاک اینجا هنو گرمه

ملائکه دارن می کشنش بالا

به اسم خودشون تموم بشه

ا خاک تو سر منو...

چه می دونم ..

هر کی دلش تنگه

په غیرتمون کجا رفت !؟

مو دارم ازی حرفا آتیش می گیرم

ایقد نفت ریخته سرم که می خوام

هری گر بگیرم

بریزم سر هر کی حرف بی خود می زنه

حق با منه

مو بچه ی ای خاکم

ای نفتا خون بووای منه

تا شارگم پاشم...

مو اینجام

به ای عراقیا به ای آمریکاییا به ای خارجیا بگو

ای ارث بووای منه

مفت ا چنگش نمی دم...

ها منم

همو بچه ای که با صدای توپ و دود شیمیایی بزرگ شد

اومدم حق بووامو بگیرم

حق او روزایی که نفهمیدم چطوری گذشت...

***

_: توام حق منالیل حلبچه بسینم

حق او شهر شهیده

حق خوین براگانم

حق شویل تار

حق عشقگه ی لیلا

لیلا له لیم نیگذری اگه هی ایجو بنیشم

هانه کوره جووانیل ای خاکه؟!

((بوار واران له مالان گرمه شینه

سووارو سر سوواران لیره چینه))

تووایم گورانی بچریم و دنگی برز

اری هر که دلی گوراس

هر که دلی تنگه دستی بییده من...

***

و گوشش را بسپارد به ترانه هایی در مسیر باد

به شعرهای ناسروده و ناخوانده...

***

شعری برای دختر همسایه گفته ام

شعری برای دختر همسایه ام کژال

شعری که غصه می خورد و درد می کشد

شعری پر از همیشه و هرگز پر از محال

*

آری محال محال است اینکه او

درمان شود به قرص به دکتر به اسپری

دکتر نوشته است که او شیمیایی است

یعنی که مرده است در او نای و مری

*

من بی سواد ترین مرد کوچه ام

چون فکر می کنم به یقین خوب می شود

اما کژال مثل درختی بدون آب

هر روز خشک می شود و چوب می شود

*

من خواب دیده ام که شبی غنچه می کند

گل های سرخ زندگی از دامن کژال

با هم بزرگ گشته و پرواز می کنیم

مثل پرنده های جوان بال توی بال

*

آری کژال نای و مری قابل تو نیست

این قلب صاف وساده ی من نذر خنده ات

من را به میهمانی آیینه ها ببر

شاید پرنده ام بپرد با پرنده ات

***

این درد را پایانی نیست

مگر سرفه های کژال ...

مگر شیمییایی تمام می شود...؟!

مگر می شود جنگ را ندیده گرفت..........؟!